Magdalena Kukla

Wiele oddolnych grup twórczych — artystycznych, impro, teatralnych, społecznych — w pewnym momencie sięga po różnego rodzaju narzędzia, żeby dalej dało się razem działać -  „ Coś, co pomoże nam się nie pogubić i lepiej ogarniać to, co jest do zrobienia .” Wynika to z bardzo realnej potrzeby.   Współpraca oparta na relacjach, energii i pasji przez długi czas działa „sama”. Ale gdy rośnie skala działań, coś zaczyna się zmieniać. Wtedy często z pomocą przychodzą rozwiązania znane z korporacji:  check-iny, arkusze, struktury, checklisty, ewaluacje. Pomagają ogarnąć system, decyzje i obowiązki. Równolegle jednak rośnie coś jeszcze: odpowiedzialność, zmęczenie, różnice w zaangażowaniu, oczekiwania, napięcia wokół jakości albo decyzji. I zamiast rozmowy o tym " co z relacjami i tym, jak czujemy się jako zespół?,  zespoły bardzo często inwestują wyłącznie w porządkowanie zadań, struktur i decyzji. Relacje częściej traktuje się jak coś, co „ samo się ułoży, skoro się lub...

Wiele zespołów zaczyna współpracę na fali energii, entuzjazmu i relacji. Znamy się, lubimy, mamy wspólny pomysł, chcemy coś zrobić razem. Na początku rozmowy o zasadach , decyzjach czy oczekiwaniach wydają się zbędne — a czasem wręcz podejrzane. „ Po co to komplikować?”, „Jakoś się dogadamy”, „Zobaczymy w praniu”. I przez długi czas faktycznie się dogadujemy. Do momentu, w którym nagle — albo pozornie nagle — pojawia się napięcie, frustracja, złość albo poczucie niesprawiedliwości. To, co wybucha później, rzadko jest nowe. Konflikt, który pojawia się po miesiącach czy latach współpracy, często wygląda jak coś, co „wydarzyło się teraz”. Ktoś: – przekroczył granicę, – podjął decyzję „bez nas”, – zaczął robić za dużo albo za mało, – zachował się nie fair. Ale bardzo często to, co widzimy w konflikcie, nie jest nowym problemem — tylko ujawnieniem czegoś, co od początku było nieustalone. Co się dzieje, gdy nie rozmawiamy na starcie. Kiedy grupa nie rozmawia na początku o tym: – kto i jak ...