Magdalena Kukla

Może nie krzyczą. Może nie wyzywają. Może nikt nie robi Ci nic czegoś co możesz wskazać palcem i powiedzieć: "o, to jest właśnie to." A mimo to wychodzisz z pracy wyczerpany/a. Wracasz do domu i nie możesz przestać myśleć o pracy. Masz poczucie że coś jest nie tak — ale nie umiesz tego nazwać. I właśnie dlatego myślisz, że może przesadzasz. Nie przesadzasz. Złe miejsce pracy nie musi krzyczeć żeby niszczyć. Mobbing to tylko wierzchołek góry lodowej Mobbing — w rozumieniu prawnym — to konkretna, zdefiniowana kategoria: długotrwałe, uporczywe nękanie które prowadzi do poniżenia lub wyeliminowania pracownika. Ale pod powierzchnią jest znacznie więcej. Cała góra lodowa przemocowych  zachowań i warunków które nie mają nazwy w Kodeksie Pracy — a które mają realne, udokumentowane skutki dla zdrowia i dobrostanu pracowników. Szef, który może nie krzyczy — ale zawsze krytykuje.  Wszystko co robisz jest złe, nic nie jest wystarczająco dobre. Nikt nie wskazuje na to palcem...

Kiedy ostatnio wróciłeś/aś z pracy — i nie myślałeś/aś o pracy? Jeśli musisz się zastanowić — ten artykuł jest dla Ciebie. To nie jest kwestia "za dużo pracy" Większość artykułów o wypaleniu zawodowym mówi to samo: weź urlop, ustaw granice, medytuj, idź na spacer, wyłącz telefon po 18. To nie są złe rady.  Ale to jest odpowiedź na zły problem. Bo jeśli wracasz z urlopu do tego samego środowiska — po dwóch tygodniach jesteś z powrotem w tym samym miejscu.    Urlop leczy objawy. Nie leczy przyczyny. A przyczyna wypalenia w wielu kontekstach zawodowych jest bardzo konkretna. I nie jest nią to że jesteś za słaby/a, za mało odporny/a, albo że masz zły charakter. Jest nią kultura pracy która jest zaprojektowana w sposób sprzeczny z tym czego ludzie potrzebują żeby optymalnie funkcjonować. Co naprawdę wyczerpuje — trzy konkretne mechanizmy Psychologia pracy od dekad bada co sprawia że ludzie się wypalają. Wyniki są konsekwentne: wypalenie nie bierze się z tego że pracuj...

 Jest takie zdanie które słyszę regularnie w polskich organizacjach. "Dorośli powinni wiedzieć." Mówią to managerowie gdy ktoś z zespołu nie wykonał zadania tak jak powinien. Mówią to liderzy gdy wolontariusz  zrobił coś inaczej niż się spodziewali. Mówią to prezesi gdy pracownik poprosił o wyjaśnienie czegoś co " powinno być oczywiste. " To zdanie brzmi jak oczekiwanie odpowiedzialności. Jak wyraz zaufania do dojrzałości ludzi. Ale jest nim tylko pozornie. Bo "dorośli powinni wiedzieć" oznacza w praktyce coś innego: nie zamierzam ci powiedzieć czego oczekuję, ale będę cię oceniać według standardów których nigdy nie nazwałem. I w systemie gdzie tak się zarządza — ludzie bardzo szybko uczą się jednej rzeczy. Lepiej nie robić nic, niż zrobić coś źle. Delegowanie bez mandatu — polska specjalność Wielu liderów których znam szczerze wierzy że deleguje. Przypisuje zadania. Nazywa osoby odpowiedzialne. Odpuszcza. A potem — tygodnie, miesiące później...